İstemiyorsun ki!

İstemiyorsun ki!

Sen, o insanı unutmak istemiyorsun ki! Hatta ona olan sevginden gurur duyuyorsun. Onunla yaşadıklarına ve ona bir değer biçmişsin. O değere sahip çıkmaya çalışıyorsun.

Gerçekten unutmak ve silmek istesen, bunu başarırdın. Öncelikle senin duygularına sahipken, arkadaş kalmak ve sürekli görüşmek, unutmayı çok zorlaştırır. İşin doğrusu, sen de bunu biliyorsun.

Sen bu ilişkiyi bir şekilde götürerek, ister arkadaşlık, ister adı sevgili olsun, kalbini oyalıyorsun.Bana sorduğun sorunun cevabı bende olamaz. Söyleyeceğim hiçbir çözüm de işe yaramaz çünkü sen bunu istemiyorsun!

Vakit gelir ve sen gerçekten bu işten sıkılırsan, zaten kendiliğinden unutur ve hayatına devam edersin. Canı gönülden bu ilişkiyi bitirmek istediğin zamana kadar, maalesef kimsenin elinden bir şey gelmez.

Sevgilerimle

Candan Ünal

Tıklayın, Candan Mektuplar'a Yazın!

Merhabalar Candan Hanım,

İlk önce yazılarınız için teşekkür etmek isterim. Malum birçok bayanın sesi olduğunuz gibi yazılarınızın çoğu benim de sesim oldu. Bazen diyorum olamaz ya aynı şeyleri mi yaşıyoruz diye düşündüğüm çok olmuştur.

Benim uzun bir hikâyem var. Ama elimden geldiğince kısa anlatmaya gayret edeceğim. Bundan tam 7 yıl önce birisine âşık oldum ve hala aşığım. Bu duyguyu hiç yaşamadığım için ilk başta neler oluyor dedim kendi kendime normal de iki iyi arkadaştık çok iyi anlaşıyorduk çok eğleniyordum bu nedenle durmadan onu düşünmeye başladım. Geceleri oturup iyice düşündüm enine boyuna her şeyiyle tarttım ve anladım ki gerçekten âşık olmuştum. Ona nasıl anlatabilirdim ki sonuçta en iyi arkadaşımdı bir zaman sonra onunda aynı düşüncede olduğunu hissettim. Belki de öyle olduğunu düşünmek istedim. Baktım ondan bir şey gelmiyor ve bir gün karşına çıkıp “ Cesaretin var mı bu aşka çünkü ben sana aşığım dedim ” ve sessizce ayrıldım oradan ertesi gün cevap olumlu oldu ve inanın dünyalar benim hani bir insanı ölürcesine seversiniz bende onu öyle seviyordum. Her şey çok güzel giderken bir gün zaman istedi benden. Ben de anlam veremedim, konuştum, itirazlar ettim fakat o çok ısrar edince bende bıraktım. Malum haliyle biri varmış zaten hayatında ben farkında olmadan beni çıkarıp onu dâhil etti hayatına ve bana bir açıklama bile yapmadan bıraktı. Neyse ama onu hala unutamadım inanın unutmayı çok istedim ama olmadı olamadı çünkü biz aynı yerlerde ve aynı mekanlardaydık ve mümkün değildi. O zamanlar farklı yerlerde olmamız ben o dönmeler çok zorlandım çünkü sevdiğin insan başkasının gözünün içine bakıyor, elini tutuyor bu tarif edilemez bir acı. Aslında acıya alışkın biriyim ve dayandım, onlara hissettirmeden içim kan ağlarken yüzüm hep güldü. Daha sonra hayatıma kimse dâhil olmadı, zaten onlar da çok geçmeden ayrılmışlardı ve biz bu süre zarfında inanmazsın belki inanması zor gelebilir bazılarına ama arkadaş kalmayı başardık tabii ki ilk başlarda değil. Birbirimizden nefret ettiğimiz zamanlar oldu, savaş açtığımız zamanlar oldu ama hepsi bizi ayırması gerekirken hep yakın tuttu. Sonra birisiyle çıktım ama o da olmadı, yapamadım, aklım bir başkasındayken bir başkasını sevemiyordum. Ayda bir konuşur sohbet ederiz, dertleşiriz, çok saçma gelecek size ama ben hala seviyorum ve hala onu bekliyorum. Hani derler ya bir insanı karşılıksız seven ve fedakârlık yapabilecek tek insan kişinin annesidir ya, işte ben onu hiçbir karşılık beklemeden, değişmesini istemeden seviyorum, yapmam gereken fedakârlıkları zaten fazlasıyla yaptım ama onu unutamıyorum, atamıyorum kalbimden. Nasıl bir köşe ayırdıysam ona bir türlü çıkmak bilmiyor oradan.. Ne yapmalıyım ben bulamadım belki siz bulabilirsiniz. Sevgi ve saygılarımla....